Η Καστανιά στην άγρια «Αλπική» αγκαλιά της Πίνδου

Ο θρυλικός Αχελώος – γιος του Ωκεανού και της Γης, σύμφωνα με τη μυθολογία – αρχίζει το ταξίδι του από την καρδιά της Πίνδου και ύστερα από μία περιπετειώδη διαδρομή, χύνεται στο Ιόνιο, νότια των Εχινάδων νήσων. Οι ντόπιοι τον λένε Ασπροπόταμο, γι’ αυτό και ολόκληρη η περιοχή φέρει το όνομά του. Μια συστάδα, δηλαδή, χωριών χαμένων κυριολεκτικά στην άγρια «Αλπική» αγκαλιά της Πίνδου και απομονωμένων από τον υπόλοιπο κόσμο.
Το κυριότερο από τα χωριά αυτά είναι η Καστανιά, 34 χιλιόμετρα δυτικά της Καλαμπάκας με πληθυσμό 150 άτομα το χειμώνα, που όμως υπερβαίνουν τα 1200 τους μήνες του καλοκαιριού. Η περιοχή της Καστανιάς είναι κατάφυτη με καστανιές, καρυδιές, μηλιές, φουντουκιές, οξιές, έλατα και πεύκα.
Τα άφθονα και κρύα νερά των πηγών Στίνος (που βρίσκεται στη θέση Γκούρα μέσα στα πλατάνια), Νίστρος, Γεωργομάνος και Σούντια με το καλύτερο νερό στη θέση Μπούρος και τα ποτάμια Καστανιώτικος και Πριόνια συμπληρώνουν τη μαγεία του τοπίου. Ξεχωρίζει το δάσος του βουνού Κυνηγός ή Όμορφη Ράχη (1.845 μ.), που οι Καστανιώτες χάρισαν στο βασιλιά Γεώργιο Α΄, όταν αυτός επισκέφτηκε το χωριό το 1881. Για το λόγο αυτό ονομάστηκε και «Βασιλικό Δάσος». Εκπληκτική είναι η θέα από τις κορυφές Κρούνες ή Στέμμα (1.239 μ.), Μοράβα (1.930 μ.) και Χιόλι στα ΝΔ (1.970 μ.). Κύρια ενασχόληση των κατοίκων του χωριού είναι η υλοτομία, συνέπεια της ύπαρξης μεγάλων δασών στην περιοχή και η γεωργοκτηνοτροφία. Οι πλατείες του χωριού είναι πλακόστρωτες και το βράδυ φωτισμένες, μέσα σε πλατάνια, με θέα το καταπράσινο απέραντο καστανοδάσος και οι δρόμοι φτιαγμένοι ως το τελευταίο μονοπάτι. Γνωστά ήσαν τα αρχοντικά σπίτια – φρούρια των Δημάκη, Νικολάκη Λεβέντη και Κυρνάσιου, στενά συνδεδεμένα με την νεότερη ιστορία του τόπου. Στο πρώτο φιλοξενήθηκαν ο Άρης Βελουχιώτης και οι αντιπρόσωποι του ΕΛΑΣ στο Βαλκανικό Συνέδριο των ανταρτών που έγινε στην Καστανιά στις 7 Ιουλίου 1943 (υπάρχει σχετική φωτογραφία με τον Άρη και αντιπροσώπους της αποστολής στο μπαλκόνι του αρχοντικού). Κάηκαν και τα τρία από τους Γερμανούς, μαζί με όλο το χωριό, στις 26 Οκτωβρίου του ίδιου έτους. Σώθηκαν μόνο η εκκλησία του Αγ. Αθανασίου (κτισμένη στα 1783 και αγιογραφημένη από τον Καλαρρυτινό ζωγράφο Δημήτριο Ζούκη) και το μοναστήρι του Αγ. Νικολάου.

πηγη: www.hotel-manakos.gr